Ik heb jaren buiten gewerkt voordat ik naar binnen ging en daar heb ik nu nog elke dag voordeel van.
Leren in de praktijk, werken uit ervaring
Johannes Feenstra
Johannes Feenstra (41) was van jongs af aan al bezig met schakelaars, stopcontacten en lampen. Simpelweg omdat hij dat interessant vond. “Ik was vroeger altijd mijn kamer aan het verbouwen,” vertelt hij lachend. “Daar moest weer een stopcontactje, daar weer een schakelaartje.” Opvallend genoeg komt die interesse nergens vandaan. “Mijn vader was postbode en mijn moeder schoonheidsspecialist. Techniek zat helemaal niet in de familie.”
Toch bleef het hangen. Inmiddels werkt Johannes al jaren in de installatietechniek en is hij sinds februari aan de slag als projectcoördinator bij Unica. Een rol waarin hij dagelijks schakelt tussen kantoor, bouwplaats, monteurs en projectleiding.
Eerst buiten, daarna naar binnen
Johannes begon op zijn zestiende in de praktijk. Geen directe kantoorfunctie, maar meters maken op de bouwplaats. Kabels trekken, leidingen leggen en de boormachine in de hand. “Ik heb jaren buiten gewerkt voordat ik naar binnen ging,” vertelt hij. “En daar heb ik nu nog elke dag voordeel van.”
Die praktijkervaring ziet hij als onmisbaar in zijn huidige rol. “Mensen die direct vanuit school op kantoor gaan zitten, missen soms feeling met de praktijk. Papier is geduldig, daar kun je veel op zetten. Maar uiteindelijk moet het in de bouw wel kunnen.”
Juist daarom wil hij nieuwe projecten altijd eerst met eigen ogen bekijken. “Dan hebben ze allemaal mooie tekeningen gemaakt, maar ik wil eerst het gebouw zien. Dan snap je pas echt waar je mee bezig bent.”
De handjes jeuken nog steeds wel eens
Hoewel Johannes tegenwoordig vooral bezig is met calculaties, inkoop en coördinatie, blijft de bouwplaats trekken. “Als ik op de bouw loop en ze komen handjes tekort, dan help ik gewoon mee. De handjes jeuken nog steeds wel eens,” vertelt hij lachend.
Volgens hem draait goed samenwerken niet om functies of hiërarchie, maar om elkaar begrijpen. “Ik heb de monteurs nodig en zij hebben mij nodig. Je moet het gewoon met elkaar doen.” Die mentaliteit miste hij soms. “Bij sommige bedrijven werd je teruggefloten als je buiten je functie stapte. Hier is dat gelukkig anders, de deur staat open en iedereen helpt elkaar.”
Op zoek naar de juiste plek
Door de jaren heen werkte Johannes bij verschillende bedrijven. Niet omdat hij snel uitgekeken was, maar omdat hij bewust zocht naar een omgeving die bij hem past. Een plek waar hij de combinatie tussen binnen en buiten kon houden. “Ik heb ook functies gehad waarbij ik alleen maar op kantoor zat. Dan bedacht je iets, maar zag je nooit wat er buiten mee gebeurde. Dat vond ik niks.”
Zelf noemt hij de overstap van buiten naar binnen misschien wel de grootste verandering in zijn loopbaan. “De eerste vergaderingen waren echt wennen. Dan denk je: hoeveel moet ik zeggen? Hoe werkt dit eigenlijk allemaal?” Uiteindelijk hielp één ding hem daar doorheen: zichzelf blijven.
“Als je altijd een masker opzet, kom je jezelf een keer tegen,” zegt hij nuchter. “Natuurlijk moet je je soms aanpassen aan de omgeving, maar uiteindelijk werkt jezelf zijn het beste.”
Meer dan alleen techniek
Wat Johannes misschien nog wel het belangrijkst vindt op werk? De sfeer. “Er moet gewoon gelachen kunnen worden,” vertelt hij. “Als iedereen alleen maar achter zijn scherm zit, wordt het saai.”
Buiten werk zoekt Johannes ontspanning onder water. Letterlijk. In zijn vrije tijd duikt hij regelmatig in Nederland, van Zeeland tot recreatieplassen met gezonken objecten op de bodem. “Dat is, in tegenstelling tot mijn interesse in techniek, wel ooit begonnen via mijn vader!”